Trudny i stresujący dzień. Sprzęt odmawiający posłuszeństwa, znudzony pięciolatek, zebranie w wiosce i niełatwa konfrontacja. Dobrze, że żonka wróciła. Przywitała ją ogromna, intensywna tęcza, przepiękne chmury i słońce. A tęcze u nas występują prawie zawsze, gdy pada. I są spektakularne. Niestety, nie wziąłem aparatu, gdy wyjeżdżałem po K. na dworzec, więc musiałem zadowolić się kolejnymi zdjęciami z podwórka wykonanymi po powrocie.

Odkąd synek poszedł do zerówki, sam czuję się trochę jak w szkole. We wtorki basen i angielski,w  czwartki angielski – regularne jechanie tu i tam… Brzemienny od poezji i deszczu wrzesień nabiera znów takiego odcienia, jak przed laty. Tylko moja energia już nie taka – świat widzę bardziej selektywnie, nie wchodzę aż tak głęboko w to, co robię – mimo „potęgi teraźniejszości” i medytacji trochę zmatowiałem. Ale jesień to właśnie dobry czas, by popracować nieco nad ostrością życia. Za tydzień jedziemy do Krakowa na trzydniowe spotkanie z Sakyongiem Miphapem, uczniem samego Czogiama Trungpy – najbardziej przemawiającego do mnie nauczyciela buddyzmu tybetańskiego. Będzie nauka i medytacja. Zabieramy ze sobą kawałek Warmii, czyli Kasię z Wipsowa. Będzie byczo. I pięknie.

No to teraz ta tęcza:

IMG_5320

A propos powyższego…