Jezioro wygląda jak zdjęcie jeziora. Przez kilka sekund może się wydawać, że pokrywa je gęsia skórka fal, że igra z drobnym wiosennym deszczykiem. Jednak nierówności powierzchni i smugi są nieruchome. Ślady setek par zimowego obuwia, które przemierzały lodową taflę przez ostatnie miesiące, na przemian topnieją i zamarzają. To nie fale, tylko wciąż trzydziestocentymetrowa warstwa lodu.

Ale lód cofa się coraz bardziej. Kolejne jego warstwy znikają jak kartki wyrywane z kalendarza, który odmierza dni wspak. Dziś widać już styczeń, a może nawet już grudzień.

Na niebie ołowiane chmury. Co chwilę przedziera się przez nie pełne, wiosenne, chylące się ku zachodowi słońce. Obiecane w poprzednim wpisie wypisy chrześcijańskie mogą poczekać. W taką piękną pogodę ogródek i niepasteryzowane regionalne piwko czekać nie mogą.

A propos powyższego…

• o tym, że prawdziwe „teraz” jest jak bańka mydlana
• o niemalże wiosennej niedzieli na wsi i o rusałkach w kościele
• o tym jak zakochałem się znów, w jeszcze inny sposób
• Wola Blakowa revisited
• o nieprzewidywalności i ukrytej mądrości Wielkiego Manitou