Komentarze do: o tym jak samemu zrobić z igły widły i jak się o nie pokaleczyć

Autor: nocny grajek

nocny grajek — Mon, 01 Feb 2010 12:25:45 +0000

Ano, w ogóle dyskusyjne jest pojęcie „prawdziwy”. Prawdziwy dla kogo, według czyich kryteriów? Czy jakakolwiek interakcja moze dać pełny obraz prawdziwego człowieka? Czy coś takiego w ogóle jest możliwe?

Autor: pacia

pacia — Wed, 27 Jan 2010 21:20:08 +0000

Wiesz co, trochę tak jest jak piszesz, a trochę odwrotnie…
Przez net można się wyglądać na bardziej radykalnego, ale może to prawdziwa natura wyłazi z takiego fanatyka? W rozmowie czteroocznej może brak mu śmiałości, albo czasu by sformułować myśli? Może ta czułość która jest w kontakcie bezpośrednim tak łagodzi różnice poglądów, albo powoduje że bardziej zagłębiamy się w emocje niż w rozważania? Są tacy ludzie których towarzystwo uwielbiam, dajemy sobie wzajem wsparcie i uczucie, ale gdybyśmy zaczęli o niektórych poglądach rozmawiać to nie byłoby fajnie :-)

Przez net wszakże powstało wiele pięknych relacji, ja tego doświadczyłam, mam przyjaciół wspaniałych z którymi zaczęło się przez ekran i klawiaturę, by potem dopiero poprzytulać się w PrawdziwymŻyciu, zwanym teraz „Oflajnem”. Z naszym wspólnym znajomym „fanatykiem” którego wspominasz, przez net nawiązałam wielce miłosną relację wiele lat temu. A nawet spotkałam się z sytuacją że człowiek „przez net” był „prawdziwszy” niż w realu, bo przestawał się bać. W realu bardzo trudno z nim porozmawiać, a wspaniale się to robi przez sieć.

Więc chyba nie da się jednoznacznie orzec, gdzie jesteśmy bardziej sobą, prawdziwsi.
W końcu jak to twierdzi Jacek Dukaj „interakcje są możliwe tylko przez manifestacje”.

Autor: msh

msh — Mon, 18 Jan 2010 07:41:42 +0000

Ha, ja myślałam o tym samym niedawno, ale od innej strony – mianowicie, jakie to jest fajne, że można sobie pogadać w ludźmi w Internecie:) Bo piszesz, że przez Internet ludzi postrzegamy inaczej niż w realu, co jest prawdą. Tylko, że to czasem wychodzi na dobre. Bo, np. ja jestem dość nieśmiała. Pracuje nad tym, wyrastam z tego, jasne, ale jeszcze kilka lat temu wyduszenie ze mnie kilku słów w towarzystwie osób, których nie znałam bardzo dobrze, graniczyło z cudem. Osoby, które mnie poznawały w realu, jedyne czego mogły się o mnie dowiedzieć to to, że jestem nieśmiała i milcząca i chowam się w kącie. Osoby, które poznawały mnie w Internecie, mogły się dowiedzieć co myślę. W internecie zdarzyło mi się też zapoznać i mocno związać z człowiekiem, który swoje niezwykle wartościowe wnętrze ukrywał pod grubą warstwą irytujących zachowań. Gdyby nie to, że przez Internet dotarłam do tego wnętrza, pewnie nie wytrzymałabym w jego towarzystwie nawet pięciu minut. Moją konkluzją jest – każdemu według potrzeb;)