Mam mętlik w głowie. Po tygodniu spędzonym wyłącznie przy robieniu witryn i przy rozrywce. Po filmie I’m Not There i zachwycie, jaki we mnie na nowo wzbudziły piosenki Dylana. Nie ćwiczyłem wokalu. Po gitarę sięgnąłem może ze trzy razy, w tym dwa podczas próby. Rozglądanie się za koncertami? Odstręcza mnie myśl o dzwonieniu do ludzi, których nie znam.

Mam wyrzuty sumienia. Marnuję czas. Świat, w który wprowadził moje myśli film na motywach z życia Dylana wydaje mi się dalekim, złudnym mirażem. Nie mogę się zmusić do pracy nad głosem. Może w takim razie nie powinieniem? Ale może powinienem też teraz, zamiast siedzieć tu i instalować od nowa programy po wirusowym ataku na mój komputer, być w Zapiecku na koncercie? Kumpel dwa razy dzwonił, żeby się upewnić czy na pewno nie przyjdę.

Dużo powinienem. A może nic nie powinienem? Może się za bardzo oceniam? Może nie powinienem się oceniać? Nie powinienem „powinnieć”? Może powinienem być wolnym od tego? Czego unikać? Czego się trzymać? Spotkać się z kimś z zewnątrz, porozmawiać o tym… Chyba w przyszłym tygodniu znowu gdzieś pojadę.

Gnuśnieję tu. Czas mi przecieka przez palce. Brakuje mi życia – mocnego, prawdziwego i inspirującego. I obwiniam się. Obwiniam się za to, że odczuwam ten brak i jednocześnie za to, że go nie spełniam.

A propos powyższego…

• o mentalnej redukcji szumów i o tym, że czas w drogę
• co chcę?
• skrótowo o faktach minionych
• o tym co trzeba zrobić, a tak naprawde to o tym, że wiosna idzie
• o tym jak jechałem skuterem i o najjaśniejszych stronach miasteczka