Zainspirowała mnie scena rodzinnego picia porannej kawy przy stoliku, którą widziałem wczoraj na filmie. Dodatkowo zmotywowany komentarzem Madaredusa, mimo długiego nocnego siedzenia nad Europą Normana Daviesa, wziąłem i wstałem o 7:30, obudzony budzikiem Karolinki, która tego dnia później szła do pracy. Swoją drogą o mało się przeze mnie nie spóźniła. Są przecież znacznie cudowniejsze sposoby spędzania poranka niż jakaś tam kawa!

W międzyczasie noc zdążyła zmienić się w znacznie brzydszą, niezdrową szarugę. Wypędziłem ją z domu za pomocą niezawodnych zaklęć – włączyłem cicho album Come Away With Me Norah Jones. Dużo bym dał, żeby móc wyjść sobie za próg i dać się otoczyć mroźnym czystym powietrzem, posłuchać dostojnej ciszy śpiącego lasu. Cóż, pozostaje balkon wychodzący na jedno z hałaśliwych łódzkich skrzyżowań. Darowałem sobie. Na wsi, pod lasem, na polach, w przestrzeni jest mroźno. Tutaj – po prostu piździ.

A propos powyższego…

• o tym jak się Kraków ma do Łodzi i vice versa
• medytacja w syfie
• trzecia pora niepokoju